Op één plek antwoord krijgen op kleine en grote vragen over opgroeien en opvoeden.

[08:03:56] en ook ik hou mijn hart vast. Omdat ik weet hoe zoon kan zijn met zulke "leuke uitjes". Overprikkeld en al kan hij zomaar uit zijn plaat gaan. Daarnaast moet hij ook nog 2 maal zijn medicatie. Iemand hier ideeen hoe ik dit, liefst per mail, aan school kan voorleggen, hoe zij een en ander denken te gaan aanpakken met zoon? Ze gaan naar Drievliet in Den Haag overigens.... lees meer

[04:37:19] De persoon Jet Bussemaker, of beter gezegd: haar optreden als minister binnen de Nederlandse politieke arena, herinnert mij automatisch aan de bejegening die ik als schoolverlater heb ondervonden van één van mijn oudere zussen. ¨Al het persoonlijke is politiek¨ voegde zij mij bezwerend toe, terwijl zij mij een exemplaar van het Vrouwen Lijfboek in handen duwde bij één van haar bezoekjes aan mijn studentenkamer. Ik zat in het eerste jaar van mijn studie Geschiedenis en zij had mij wel vaker voorzien van wat extra educatief leesvoer. Leergierig als ik ben, stelde ik dit altijd zeer op prijs. Een zeker praktisch nut had haar voorlichting ook wel. Dat moet gezegd. Zelf had mijn zus nog maar kort tevoren een studie achter de rug in één van de sociale wetenschappen; t.w. die van de andragologie / andragogie / agogie. Reeds aan het begin van haar studie was zij lid geworden van de Communistische Partij Nederland (CPN). Tot ontsteltenis van mijn ouders; want toen zij nog thuis woonde, had zij zich nu juist nadrukkelijk gemanifesteerd als een actief lid van hun (Rooms-katholieke) kerk. Zodra zij door op kamers te gaan wonen onder het ouderlijk gezag vandaan kwam, ruilde zij de katholieke kerk echter onverbiddelijk in voor de zogeheten linkse kerk. Haar toewijding aan de communistische partij was al even groot, als vanouds die van mijn moeder aan de katholieke kerk. In haar fanatisme was zij onmiskenbaar een dochter van mijn moeder. Ook evenaarden zij elkaar in hun grondhouding naar mensen van buiten hun eigen club. Beiden waren, zacht uitgedrukt, weinig respectvol naar andersdenkenden. De arrogantie die zij aan de dag legden, kende bovendien een identieke verschijningsvorm: beiden stelden zichzelf onomwonden ten voorbeeld aan de rest van de vrouwspersonen in hun omgeving. Voor hen sprak het alleen maar voor zich om jezelf tot norm te verheffen. Zelf traden zij immers ook in de voetsporen van lichtende voorbeelden? Daar waar mijn moeder op voorbeeldige wijze het id lees meer

[00:25:41] Dag dames, Graag jullie advies. We hebben een extreem ondeugende 4 jarige die luistert als hij er zin in heeft. Straffen: helpt niet, zelfs na 63(!) x in de gang op 1 dag met sorryzeggen en met reden uitleggen. 'Ik zal t niet meer doen mama'. Ik draai me om en t gebeurt weer. Belonen helpt soms, vaak ook niet. Buisjes heeft ie al, we hoopten dat n gedeelte vh niet luisteren met niet horen te maken had, maar helaas nul effect. De sfeer bij ons nu: hakken op zoonlief, omdat alles begint te irriteren, moet ik in alle eerlijkheid melden. Vaak herkennen we het bij onszelf en/of bij elkaar maar vast ook vaak genoeg niet. Inmiddels vindt mn zoon zichzelf stout (funest natuurlijk, dan gaat hij zich ook zo gedragen) en zei hij vd week 's ochtends: 'mama, ik wil Mees niet meer zijn'. Hij wilde of kon verder niet uitleggen hoe en wat, maar ik zat naast hem te blubberen op de grond. Dit doe ik mn kind dus aan. Huil alweer, maar dat helpt hem niet, dus iktyp maar verder. Complimentjes krijgt ie regelmatig, hij kan en wil graag helpen. Ik sluit ook altijd de dag leuk met m af, er mag bijmij niemand boos naar bed. Maar de negatieve dingen overschaduwen de positieve nu. Wkndje weg of weekje weg zonder de kinderen lukt helaas niet, we hebben geen backupvoor ze. Dat zal de helft vh probleem ook wel zijn denk ik. Allebei moe, geen gelegenheid om bij te komen en op elkaar aangewezen. Geen idee of ern oplossing is behalve gewoonstoppen met zeiken tegen mn kind(eren), wat me gewoon niet altijd lukt, zucht Zijn er Lieve Lita's die hoopvolle woorden voor me hebben, of ben ikgewoon een k..moeder? lees meer

[gisteren] Zoon (14 jaar, ADHD) worstelt denk ik met zijn sexuele indentiteit, maar hij wil het niet toegeven. Hij zit op een praktijkschool. Het is over het algemeen bekend dat hoe lager het schoolnivo, hoe minder tolerant kinderen vaak t.o. dit gegeven staan. Ik hoor hem zelf ook vaak met homo of mietje o.i.d. schelden en dat gebeurt op school ook. Het is dus sowieso heel moeilijk als je op deze school daarvoor uit zou moeten komen. Hij vertelt over dingen die op school gebeuren, dingen waarin je duidelijk ziet dat hij speelt met de gedachte. Bijv. dat iemand tegen hem zegt;'Ben je soms homo of zo?' en hij dan 'ja'zegt...'is daar iets mis mee?' Dan wordt er neerbuigend over homo's gedaan, vervolgens wordt er nog eens nagevraagd of hij homo is en dan roept hij iets stoers;'Wat denk je zelf' of zo. Een vriend van hem wordt nogal eens door eens bepaalde jongen voor homo uitgescholden. Als deze zich erover beklaagd bij hem, dan zegt mijn zoon dus weer zoiets als;'Maar het maakt toch niet uit of je homo bent?" waarop zijn vriend hem dan inderdaad gelijk geeft maar erbij zegt dat hij dat nu eenmaal niet is. Het contact met deze vriend is zeer innig. Ze bellen heel veel ondanks dat ze elkaar op school zien. Mijn zoon heeft een tijd verkering gehad met een meisje. Dat is nu uit. Maar ik hoorde toendertijd erover dat hij geen zin had om te tongzoenen en dat meisje daar erg op aandrong. Door dat verhaal is ook al eens op school genoemd dat hij homo zou zijn. De verkering maakte op mij ook sterk de indruk dat het voor de buitenkant was: geen echte liefde maar meer goed voor je zelfvertrouwen dat je verkering op school hebt. Naast deze punten; geen seksuele interesse in meisje, innige vriendschap met beste vriend en uitproberen hoe gereagerd wordt op eventueel homo-zijn is er nog een ander punt. Hij gaat regelmatig op internet kijken op pornosites; maar uitsluitend op homosites. Dat doet hij als hij alleen thuis is dan struint hij deze sites af. Wij zien dat dan later in de gesch lees meer

[gisteren] In de wachtkamer bij de tandarts draait een film met tips en adviezen over tandverzorging. Deze kwam ook langs (ongeveer als volgt): 'Geef 's nachts geen borstvoeding. Door de melksuikers kunnen al gaatjes ontstaan.' Dat heb ik echt nog nooit gehoord! Noi hadden mijn babies hun eerste tanden pas na hun 1e jaar, maar toch. Weet iemand er meer over? Verstuurd met de Ouders Online iPhone app. lees meer